Ίσως, να μην ένιωσα το ίδιο με σένα, τα φτερά μου να μην με βοήθησαν να πετάξω μ' ένα σου άγγιγμα. Με το που άκουγα τη φωνή σου να με ενθαρρύνει λέγοντας μου "Αξίζεις, πίστεψε το και θα βρεθείς να ταξιδεύεις μ' ένα σύννεφο στον απέραντο ουρανό, θ' αφήσεις τον ήλιο να σε γευτεί και τον άνεμο να σου εμπιστευτεί τα πιο τρελλά του μυστικά στο πιο απάνεμο μέρος, όπου μόνο εκεί εμπιστεύεται τα δάκρυα του να κυλίσουν." Την ώρα που εσύ άφηνες το θρόισμα της φωνής σου να μου γαργαλάει τ'αυτί ενθαρρυντικά, εγώ γκρεμοτσακιζόμουν στα βότσαλα και αρνούμουν να δεχτώ το χέρι σου που μου έδινε την πιο σταθερή ώθηση να πετάξω. Πάντα σου φώναζα "Θα ΞΑΝΑ προσπαθήσω!!!" κι εσύ μ' ένα αφελές χαμόγελο να στολίζει το πρόσωπο σου με βοηθούσες ξανά και ξανά. Κι εγώ όλο και προσπαθούσα απλά για να μην σ' απογοητεύσω, καθόλου επειδή το πίστευα. Το σύννεφο έτρεχε παρέα με τον άνεμο και φώναζαν "Χωρίς πίστη,δεν πετάς. Πολύ σταθερή ώθηση έχεις αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Αν βρεις ένα σκαλί φτιαγμένο με φύλλα και άμμο και πιστέψεις σ' αυτό ,πεισμώσεις, το βήμα σου θα γίνει πιο σταθερό θ' ανοίξεις τα φτερά σου και θα μάθεις τα μυστικά τ' ανέμου ένα-ένα"
Συγγνώμη